یادی از بیژن سمندر به دنبال درگذشتش

یادی از بیژن سمندر به دنبال درگذشتش

به گزارش پیلانو کوروش کمالی سروستانی به دنبال درگذشت «بیژن سمندر»، از این شاعر و ترانه سرا گفت.
مدیر دانشنامه فارس در گفت وگو با ایسنا، با بیان این که با رفتن بیژن سمندر، تنگ بلور شعر شیراز شکست، اظهار نمود: درگذشت این شاعر معاصر ـ که نقش بزرگی در احیای شعر فولکلور شیراز دارد ـ بعد از یک دوره بیماری فرسایشی صورت گرفت. این خبری اندوهبار است و همه شیرازی ها را غمگین می کند.
کمالی با بیان این که سمندر روح شاعری، نویسندگی، هنرمندی و پژوهشگری را در خود داشت، افزود: او با فرهنگ شیراز پیوندی ناگسستنی دارد و می توان گفت سمندر شاعری است که از شیراز هویت گرفت و در نهایت بخشی از هویت و فرهنگ این شهر شد.
او با تاکید بر این که شعرها و ترانه های بیژن سمندر در خاطره جمعی ایرانیان و شیرازی ها باقی می ماند، خاطرنشان کرد: بی گمان جای او در بین شاعران این دیار خالی است، اما یادش همیشه در دیوان شاعران و خاطره مردم این شهر جاودانه است.
به گفته کمالی، سمندر، شاعر رازها، شادی ها، اندوه و دردهای مردم بود. با این همه آن چه سمندر را جاودانه می کند، دلبستگی او به فرهنگ و کشف نکات تازه از فرهنگ مردم شیراز و تسلط او به ساختارهای ادبیات است؛ چنان که امروز شاهدیم راهی که سمندر آغاز کرده، رهروان بسیاری دارد و هنور هم آفریده های این شاعر بزرگ در بین قله های ادبیات فولکلور می درخشد.
این پژوهشگر در ادامه در توصیف خصوصیت های سمندر اضافه کرد: “شاه چراغ” آقایش بود، “سیدعلاءالدین” شاه مردش، دلبسته فرهنگ مذهبی و مردمی و عامیانه شیراز بود. موسیقی دان، ترانه سرا، پژوهشگر، خوشنویس و عاشق شیراز بود.
کمالی همینطور اظهار داشت: بیژن سمندر، شاعر ترانه های دلنشین و ماندگاری شد که بسیار از آنان در خاطره جمعی ایرانی ها و شیرازیان ماندگار است. او نقشی بی بدیل و تأثیرگذار در احیا و تعالی شعر محلی شیراز داشت و با بازگویی واژگان عامیانه و تلفیق دلبرانه آن در شعر و غزل، طرحی نو درانداخت. خیلی از هنرمندان همچون استاد محمدرضا شجریان ترانه های دلنشینش را به زینت آواز ماندگار ساختند.
او در ادامه به نقل قولی از بیژن سمندر پرداخت: «با پیشرفت تمدن و گسترش روزافزون وسایل ارتباط جمعی که هر روز روستاها و شهرک ها و شهرهای تازه ای را زیر بال و پرامواج رادیو تلویزیون می کشد، با رواج روزنامه ها، کتاب ها و نشریات گوناگونی که هر روز به فارسی دری نوشته و منتشر می شود، کم کم لهجه های بومی این سرزمین پهناور ساییده شده و به مرور زمان از بین می رود و دیگر نسل فردا، واژه ها، اصطلاحات و لطایف لهجه نسل روز گذشته و حتی امروز را نمی فهمد و اگر در جمع آوری و ثبت آنها همت نشود، بیم آن می رود که – خدای نکرده – همان گونه که خط میخی ما را متخصصین اروپایی خواندند، چندین سال دیگر هم برای مفهوم و تفسیر برخی لغات و اصطلاحات بومی امروز، از دانشمندان خارجی مدد جوییم! به جز این فرسایش که ره آورد تمدن جدید است گذشت زمان و رویدادهای مختلف هر عصر هم واژه هایی وارد زبان می کند، یا از آن خارج می سازد. خدا می داند چه واژه های دلکش و گویایی از زبان پارسی فراموش شده یا در مفهوم دیگری به کار می رود و یا به جای آنها چه واژه ای از زبان های بیگانه نشسته است»، و اضافه کرد: از این روی با باور به بقای زبان و لهجه، آن چه در چارچوب شعر و ترانه نگاشت، همتی سترگ بود در حفظ لهجه و میراث فرهنگ عامه شیراز. امروز ما باآنکه فقدانش را سوگواریم، اما به فرهنگمندی و دوراندیشی و هنرمندی وی می بالیم؛ جایگاهش را ارج می نهیم و هنرش را می ستاییم.
بیژن سمندر زاده سال ۱۳۱۶ خورشیدی در شیراز، ۱۷ دی ماه سال ۱۳۹۷ از دنیا رفت.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *