از خواننده ی گل پامچال و نوایی چه خبر؟

به گزارش پیلانو به نقل از خبر آنلاین، ایسنا نوشت: سوم خردادماه ۱۴۰۵، برابر است با تولد ۷۳ سالگی بیژن بیژنی، خالق آثار ماندگاری همچون «گل پامچال»، «نوایی نوایی»، «بارون بارونه» و…
او که در کنار فعالیت موسیقی، در زمینه خوشنویسی نیز فعال بوده است، در این راستا با شعر و ادبیات عجین بوده و همین مساله سبب شده که در دوران فعالیت خود با دقت بیشتری اشعار آثارش را انتخاب نماید.
در این سال ها اما کمتر پیش آمده است که صدای گرم بیژنی را در آثار موسیقی جدید بشنویم. به بهانه سالروز تولد این هنرمند گپ و گفتی با او داشتیم تا هم احوال این روزهایش را جویا شویم و هم از کارهایی که در دست دارد سراغی بگیریم.
بیژنی ابتدا درباره ی احوالات شخصی خود اظهار داشت: حقیقت، حالِ خوشی نیست، ولی بگذریم. اینروزها بیشتر مشغول خط نوشتن هستم و روی آثار خوشنویسی کار می کنم. بعد از نمایشگاه «دانگ هفتم» که ۲۵ مهر سال قبل (۱۴۰۴) انجام شد و خوشبختانه خیلی هم موفق بود، انرژی زیادی صرف این مسیر کردم. استقبال دوست داران واقعا بی نظیر بود و این مساله برایم خیلی خوشحال کننده و دلگرم کننده بود. اما حال با شرایط اجتماعی فعلی، بیشتر خط می نویسم و شعر انتخاب می کنم؛ شعرهایی که با حال وهوای زمانه ما هماهنگ باشد.
وی در ادامه درباره ی انتشار اثر موسیقی جدیدش توضیح داد: چند کار موسیقیِ ضبط نشده دارم. بهمراه استاد روشن روان، ۶ قطعه ارکسترال طراحی و آماده کردیم. این آثار نوشته و تنظیم شد، حتی تمرین هایش هم انجام شد، اما متاسفانه هنوز متولی یا حامی ای پیدا نشده است که بتواند ضبط این پروژه را بر عهده بگیرد. با این وجود من خیلی مایلم که این اثر هرچه سریعتر ضبط و منتشر شود.
بیژنی افزود: در تمام سال هایی که بصورت حرفه ای فعالیت موسیقی داشته ام، همیشه هر اثری که نوشته می شد، خیلی سریع ضبط و ثبت می شد ولی حالا، با عنایت به شرایط اقتصادی که خصوصاً در حوزه موسیقی وجود دارد، در عمل کاری پیش نمی رود. البته که با شرایط جنگ و تمام اتفاق هایی که اینروزها حالِ همه را نگران کرده است، طبیعتاً این پروژه هم هنوز به سامان نرسیده و ضبط نشده است. امیدوارم به آرامشی برسیم که بتوانیم باردیگر کار نماییم.
او با اشاره به اینکه همیشه معتقد بوده است هنرمندان پیام آوران صلح، مهر، آزادی و عشق اند، اظهار داشت: ما اساساً کار دیگری بلد نیستیم، تنها کاری که می توانیم انجام دهیم اینست با هنری که در اختیار داریم، روح جامعه را مهربان تر نماییم، کمی لطف و آرامش به مردم ببخشیم و احساساتشان را به سوی آرامش و امید ببریم. در همه جای جهان هم همینطور است. هنرمندان همیشه می توانند چهره جهان را تغییر دهند و آنرا مهربان تر کنند. من هنوز هم همین اعتقاد را دارم و نگاهم بازهم همین است.
این خواننده با تأکید بر لزوم داشتن حامی مالی در کار موسیقی اظهار نمود: در بعضی هنرها، مثل نقاشی، خوشنویسی یا مجسمه سازی، هنرمند می تواند به تنهایی پشت میز کار خود بنشیند و بدون احتیاج به اسپانسر هم تا حدی کارش را ادامه دهد. هرچند برای نمایش آثار باز هم به هزینه و حمایت نیاز دارد اما موسیقی شرایط متفاوتی دارد. موسیقی یک کار گروهی و جمعی است. امروز با این گرانی ها، هزینه استودیو، دستمزد نوازنده ها، شاعر و تمام عوامل تولید بالا رفته و انجام چنین پروژه هایی دشوارتر شده است.
در ادامه این سوال از او پرسیده شد که وقتی به گذشته نگاه می کند، آیا از مسیری که در پیش گرفته راضی بوده است؟ که پاسخ داد: وقتی به سال هایی که در زمینه موسیقی فعالیت نموده ام نگاه می کنم، احساس می کنم از همان شروع مسیر مشخصی را برای خودم انتخاب کردم و تا امروز هم اهتمام کردم از آن مسیر خارج نشوم. من کار حرفه ای ام را با آقای «ارسلان کامکار» شروع کردم، با یک فضای ارکسترال و همکاری در آلبوم «افسانه سرزمین پدری ام». پس از آن آثاری مثل «شوریده دل» را کار کردم که برمبنای شعر عطار بود. سپس همکاری من با استاد کامبیز روشن روان شکل گرفت و در مجموع حدود هشت آلبوم با ایشان کار کردم.
بیژنی افزود: با هنرمندان و آهنگسازانی چون «محمد سریر»، «اسماعیل تهرانی»، «محمدجواد ضرابیان»، «علی اکبرپور» و «هومن دهلوی» همکاری داشتم؛ آهنگسازانی که نگاه و شیوه موسیقی نویسی شان عمدتا ارکسترال بوده است.
بیژنی افزود: در واقع ژانری که من انتخاب کردم، از ابتدا در همین فضا شکل گرفت و هنوز هم به آن اعتقاد دارم. اگر پس از این هم اثری نوشته شود، باز هم احتمالا در همین فضا خواهد بود؛ فضایی که آهنگساز در آن از تمام ظرفیتهای موسیقی جهانی، از سازبندی ها و امکانات ارکسترال گرفته تا رنگ آمیزی صوتی، برای بیان احساس و خلق اثر استفاده می نماید. حدودا مخاطبان من همیشه صدایم را در آثار این بزرگان شنیده اند و من از این بابت خیلی خوشحالم، چون مسیری که انتخاب کردم، مسیری بود که با باور و علاقه ادامه دادم و هیچگاه از آن خارج نشدم.
او بیان کرد که خیلی از خواننده ها در طول مسیر کاری شان مدل و شیوه کارشان را تغییر داده اند، گاهی وارد فضاهایی شده اند که شاید جامعه هم آنرا نپسندیده است اما او از همان شروع به مسیری که انتخاب نموده معتقد بوده است و هنوز هم دوست دارد همان فضا را ادامه دهد.
این هنرمند با تأکید بر این که انتخاب شعر باید با روح زمانه سازگار باشد و با شرایط اجتماعی امروز ما هماهنگی داشته باشد، اظهار داشت: من هیچگاه از آن مسیری که برای خودم تعریف کرده بودم عدول نکردم. شاید فاصله انتشار کارهایم زیاد شده باشد، اما فکر می کنم گاهی بهتر است آدم کم کار اما گزیده کار باشد و از خاطرات و تصویری که در ذهن مردم ساخته، فاصله نگیرد.
او افزود: دو آلبوم من که بطورکامل بر پایه موسیقی محلی ایران شکل گرفتند، یعنی «ایران زمین» با تنظیم استاد کامبیز روشن روان و «چهارفصل» با تنظیم استاد اسماعیل تهرانی، همچون آثاری بودند که خیلی مورد توجه و استقبال مردم قرار گرفتند. همین طور در سال هایی که «نهانخانه» را ضبط کردم و قطعه «نوایی» را اجرا کردم که ملودی آن در واقع اقتباس شده از موسیقی تربت جام بود، استقبال مردم برای من خیلی جالب و باارزش بود. هنوز هم پس از حدود سی وهشت سال می بینم که مردم آن قطعه را بعنوان امضای کاری من می شناسند و دوستش دارند.
در بخش دیگری از این گفتگو از بیژنی سوال شد که آرزویش برای هنرمندانی که امروز می خواهند در موسیقی فعالیت کنند چیست؟ که پاسخ داد: معتقدم باید از این جوان ها حمایت شود. خیلی از آنها فکرها، ایده ها و توانایی های خیلی خوبی دارند، اما وقتی امکان ضبط صدا و تولید اثر برایشان فراهم نباشد، طبیعتاً نمی توانند پیش بروند.
او اضافه کرد: وقتی امکان این را نداشته باشند که برایشان آهنگسازی شود، تنظیم انجام بگیرد و اثری تولید شود، طبیعتاً راه به جایی نمی برند. امروز هزینه های ضبط، استودیو، نوازنده، تنظیم و همه مراحل تولید آن قدر بالا رفته که خیلی از جوان ها اصلاً توان ورود به این مسیر را ندارند. هر موسیقی دانی که سال ها در این حوزه کار کرده است، می گوید که موسیقی واقعا از نفس افتاده است. این حرف اغراق یا شوخی نیست. امروز کمتر شاهد تولید یک اثر درخشان هستیم، چون تولید موسیقی هزینه خیلی زیادی دارد.
این هنرمند خوشنویس با اشاره به اینکه نمی توان نسبت به موسیقی بی تفاوت بود، اظهار داشت: تمام هنرها مشکلات خودشان را دارند، اما موسیقی هنری است که در همه جای جهان مخاطب و مشتاق دارد و نمی توان نسبت به آن بی تفاوت بود. سال هاست که آثارم از رادیو پخش می شود و هنوز هم کارهای قدیمی ام شنیده می شود، اما طبیعی است که دلم می خواهد آثاری که امروز آماده شده اند هم ضبط و منتشر شوند. بسیاری از دوستدارانم هر جا من را می بینند می پرسند «آقای بیژنی، کار تازه ای ندارید؟» اما تولید کار تازه نیازمند اسپانسر، تهیه کننده و حمایت مالی است؛ کسی که پا پیش بگذارد تا ما بتوانیم این آثار را ضبط و منتشر نماییم.
وی اشاره کرد: همین آرزو را هم برای جوان ها دارم، این که شرکتهای خصوصی، نهادهای دولتی یا هر مجموعه ای که متولی فرهنگ و هنر است، به این نسل کمک کنند تا بتوانند کار کنند و پس از ما، میدان دار موسیقی این سرزمین باشند.
بیژنی اظهار داشت: تمام بهترین لحظات زندگی من یا در استودیو و هنگام ضبط موسیقی گذشته، یا در اجراها و کنسرت ها، و یا زمانیکه نشسته ام و اثری خوشنویسی خلق کرده ام. دلپذیرترین لحظات زندگی من همیشه با همین ها گره خورده است. من آرزوی دیگری ندارم. در تمام سالهای زندگی ام، همین دو هنر، خوشنویسی و موسیقی تمام دغدغه و دنیای من بوده اند. کسانی هم که آثار مرا دنبال می کنند می دانند که این حرف، حرفِ امروز و روز گذشته نیست، چیزی است که همیشه گفته ام و از درونِ من آمده است.
خلاصه اینکه به گزارش پیلانو به نقل از خبر آنلاین، ایسنا نوشت: سوم خردادماه ۱۴۰۵، برابر است با تولد ۷۳ سالگی بیژن بیژنی، خالق آثار ماندگاری همچون گل پامچال، نوایی نوایی، بارون بارونه و… استقبال دوست داران واقعاً بی نظیر بود و این مساله برایم خیلی خوشحال کننده و دلگرم کننده بود. این هنرمند خوشنویس با اشاره به این که نمی توان نسبت به موسیقی بی تفاوت بود، گفت: تمام هنرها مشکلات خودشان را دارند، اما موسیقی هنری است که در همه جای جهان مخاطب و مشتاق دارد و نمی توان نسبت به آن بی تفاوت بود.

منبع: pilano.ir