چرا گروه های موسیقی تازه کار به حقوق شاعران احترام نمی گذارند؟ ویرگول ها مثنوی بلند و مشهور حامد ابراهیم پور را سرقت کردند

چرا گروه های موسیقی تازه کار به حقوق شاعران احترام نمی گذارند؟ ویرگول ها مثنوی بلند و مشهور حامد ابراهیم پور را سرقت کردند

به گزارش پیلانو گروه موسیقی ویرگول در کنسرت شب گذشته خود، یک مثنوی بلند از حامد ابراهیم پور را، بدون اجازه این شاعر اجرا کرد.

به گزارش پیلانو به نقل از مهر، گویا قرار نیست گروه های موسیقی تازه کار به قانون حمایت حقوق مولفان و مصنفان و هنرمندان احترام بگذارند. بعد از اتفاقات پیش آمده توسط خواننده تازه کاری به اسم حمید هیراد در سرقت بیت هایی از شاعران، اینبار گروه موسیقی ویرگول در کنسرت شب گذشته خود دوشنبه سوم تیر ۱۳۹۸ در تالار ایوان شمس یک مثنوی بلند مشهور از حامد ابراهیم پور را بدون اجازه این شاعر، اجرا یا به عبارتی سرقت کردند.
بلیط پخش آنلاین این کنسرت در شبکه های مجازی هم به فروش رسیده بود. حامد ابراهیم پور طی متنی در صفحه اینستاگرام خود به این سرقت اعتراض کرد. بر اساس متن او این گروه فارغ از ضعف فنی شان، هیچ اجازه ای از این شاعر نگرفته اند. این شاعر مشهور و صاحب سبک اشاره کرده که به صورتی اتفاقی متوجه این سرقت شده و مشخص نیست شعر و ترانه باقی آثار این گروه متعلق به چه کسانی است؟
میثاق دومیرانی، کامران نوری، مهتاب دارابی و شهریار شاهپوری، از اعضای این گروه هستند.
مثنوی سرقت شده ابتدا در سال ۹۵ در کتاب «آقای هیچکس» منتشر گردید. این مثنوی همینطور در کتاب گزیده آثار حامد ابراهیم پور با عنوان «ما خاطره های ترسناکی داریم» که امسال (۱۳۹۸) توسط نشر آنیما در دسترس مخاطبان قرار گرفت هم بازنشر شده است.
گروه موسیقی مذکور می توانست با تماس با دفتر این ناشران و یا حتی رفتن به صفحات این شاعر در فضای مجازی، اجازه اجرای این اثر کسب کند، اما متاسفانه آنها زحمت اینکار را به خود ندادند.
مثنوی سرقت شده به این شرح است:
گریه کردیم…دو تا شعله ی خاموش شده / گریه کردیم…دو آهنگ فراموش شده
پر کشیدیدم، بدون پرِ زخمی با هم / عشق بازیِ دوتا کفتر زخمی با هم
مرگ پشت سرمان بود، نمی دانستیم / بوسه ی آخرمان بود، نمی دانستیم…
زندگی حسرت یک شادی معمولی بود / زندگی چرخش تنهایی و بی پولی بود
زخم، سهم تنمان بود، نمی ترسیدیم / زندگی دشمنمان بود، نمی ترسیدیم
شعر من مزه ی خاکستر و الکل می داد / شعر، من را وسط زندگی ات هل می داد
شعر من بین تن زخمی مان پل می شد / بیت اول گره روسری ات شل می شد
بیت تا بیت فقط فاصله کم می کردی / شعر می خواندم و محکم بغلم می کردی…
پیِ تاراندن غم های جدیدم بودی / نگران من و موهای سپیدم بودی
نگران بودی، یک مصرع غمگین بشوم / زندگی لج کند و پیرتر از این بشوم
نگران بودی اندوه تو خاکم بکند / نگران بودی سیگار هلاکم بکند
نگران بودی این فرصت ِ کم را بُکُشم / نگران بودی یک روز خودم را بُکُشم
آه…بدرود گل یخ زده ی بی کس من / آه بدرود زن کوچک دلواپس من…
بغلم کن غمِ در زخم، شناور شده ام / بغلم کن گل بی طاقت پرپر شده ام
بغلم کن که جهان کوچک و غمگین نشود / بغلم کن که خدا دورتر ازاین نشود
مرگ را آخر هر قافیه تمرین نکنم / مردم شهر تو را، بعد ِ تو نفرین نکنم
کاش این نعش به تقدیر خودش تن بدهد / کاش این شعر به من جرات مردن بدهد…